Evlat

İnsanın serüveni, dünyaya gelişiyle başlar. İlk yıllar gelişim süreciyle doludur; dünyadan pek habersizsindir. Eğitim hayatı, kişisel gelişim dönemleri, duygusal olgunlaşma ve tecrübeler… Zamanın en değerli anlarını farkına varmadan kaybedersin. Acısıyla tatlısıyla geçen yıllar öğretir sana hem yapman hem de bir daha asla yapmaman gerekenleri… Ve er yada geç hayat düzeninde yerini alırsın, Baba olursun.

İlk başta kabullenmek zor gelir baba olmayı. Kendine tekrar tekrar söyler durursun: “Babayım ben…” Yepyeni bir düzen, alışkanlıkların kökten değişir. Yıllar boyunca edindiğin gerçeklerin çoğu son bulur, yerini yepyeni gerçekler alır. Normalde kabullenmenin zaman alacağı şeyleri sorgusuzca kabul edersin.

Hayatındaki öncelikleri bir anda kendinden başka bir varlığın üzerine kurarsın. “Hak etti mi? Edecek mi? Normal mi değil mi?”… Sayısız soru, sayısız felsefi düşünce arasında boğulman gerekirken fark edersin ki, umurunda değildir, sorgulamadan kabullenmişsindir.

Ve işte o anlamsız etkiler zinciri… Bin bir sıkıntı, türlü sorun içinde mücadele edip, patlamaya hazır bir bomba gibi gezerken; ansızın karşına bir gülüş çıkar, kollarını açar sana sarılır… Her şey o anda sona erer. Belleğin anında sıfırlanır. Haksızlık gibi görünür ama bu da umurunda değildir.

Tek kelime ile özetleyecek olursak: Evlat…

Türlü duyguyu yaşatıyor insansa, nicelerini yaşatacak da...

Ömrün güzel olsun Oğlum!

Adalet kırmızı çizgin olsun. Vicdanın ve merhametin yol göstericin.

Vatanına, milletine bağlılık şuurun daim olsun.