Kanun mu? - Aile mi?

21. yüzyılın ortalarına doğru yaklaşırken normalleşmiş olma iç güdüsünün beni rahatsız ettiği bir konu var, özellikle sıkça denk gelmeye başladığımız akran zorbalığı veya daha basit söylemle çocuk yaştaki bireyin diğer çocuğa verdiği zarar.

Öncelikle şunu belirtmeliyim kesinlikle bu alanda uzman bir eğitimci veya psikolog değilim fikirlerim tamamen gözleme ve tecrübelere dayalıdır.

Bir çocuğun akranı olan diğer çocuğa zarar vermesi çok anormal bir durum değil aslında. Çocuk yaşta bilincin tam yerleşmemiş olması, doğru ve yanlış ayrımını yapacak yeterli olgunluğa ulaşamamak bu davranışların altındaki sebeplerden.

Herkesin birkaç anısı vardır çocukken yaptığı birkaç kavga, masum bir iki yumruk veya bir tokat. Fiiller masumlukla bağdaşmıyor olsa da günümüze geldiğimizde tekme-tokat gibi şiddet fiilleri ne yazık ki masum kalıyor!

Neden bir çocuğun bir başka çocuğu bıçaklayacağı, öldürmeyi düşüneceği şartlar toplumda ortaya çıktı? Kanunlarımız bu süreçte ne kadar etkili?

Eskiden olsa şu örneği verirdim; Şekeri elinden zorla bir başka çocuk tarafından alınıp gözünün önünde yense ve elinde şekerini alabilecek bir fırsat oluşsa alacağı ceza çokta umurunda olmadan şekerini geri alır çocuk çünkü ona göre haklıdır ve kendi adaletini kendi uygular, çünkü ''çocuk'' bu!

Günümüzde de mantık aynı fakat şeker artık çocukların umurunda değil. Belki de sorun biraz da burada

Gelişen teknoloji, insani değerlerden kopuş süreci, toplumun gün geçtikçe ahlaki değerlerden uzaklaşması; içinde bulunduğumuz sürecin bana göre ana sebebidir.

Şekerle mutlu olan çocuk artık cep telefonunda ki veya bilgisayarda ki oyunda elde edeceği bir başarı ile mutlu olabiliyorsa teknolojinin yararını konuştuğumuz kadar değişen alışkanlıklar ve oyun kültürü üzerine de durulmalı bana göre,

fakat bu başlı başına ayrı bir konu.

Sözüm ona ki eleştirel olarak yaklaşılacak aslında birçok şey var fakat en önemli olarak gördüğüm biz ailelerin çocuklarımıza vermiş olduğumuz ahlak eğitimi.

Çocukların rol modelleri şüphesiz anne ve babalarıdır ilk etapta. Onların hal ve hareketlerini taklit etmeye çalışırlar. Bizler çocuklarımızın gözü önünde ne kadar ahlak sahibi, merhametli olursak yarınlarda onları etkileme olasılığımız o kadar yüksek olacaktır.

Gönül ister ki yanmasın canlar, incinmesin çocuklar, annelerin gözleri yaşlı olmasın... Bunlar için hukuğu eleştirdiğimiz kadar çocuğumuza verdiğimiz bireysel eğitimi, ahlak derslerini sorgulamalı, kendimizin ne kadar bilinçli ve ahlaklı olduğumuzu da değerlendirmeliyiz.

Toplumun temel yapı taşı ailedir. Ne kadar düzgün ve bilinçli bir aile olabilirseniz çevrenizde ki güzellikler de o kadar çok olacaktır.

Velhasıl;

1- Rabbim kimseyi evladı ile sınamasın

2- Herkes önce kendi kapısının önünü temizlesin ve aile fertlerine sahip çıksın.

sonrasında birçok şey daha güzel olacaktır.